Motels in Japan: Hoe ze werken en de twee wetten erachter

Een love hotel verhuurt een kamer op twee manieren: kyūkei (休憩), een verblijf van enkele uren, of shukuhaku (宿泊), een overnachting. Deze verdeling is het gehele format. Al het andere — de themed rooms, de picture-panel lobby, het feit dat je mogelijk nooit een personeelslid ziet — volgt uit het ontwerp van een hotel rond korte verblijven en privacy in plaats van rond reizigers met bagage.

De reden dat dit format überhaupt bestaat, is huisvesting. Stedelijke Japanse appartementen zijn klein, muren zijn dun, en samenwonen met familie tot diep in de volwassenheid is normaal. Een love hotel verkoopt het ene wat werkelijk schaars is, per uur.

Liefdeshotels vallen onder twee afzonderlijke Japanse regelgeving tegelijk, wat veel van hun ontwerp verklaart.

De eerste is de Ryokan Business Act (旅館業法), die logeesbedrijven in het algemeen regelt — gedefinieerd als het bedrijf waarbij mensen tegen betaling onderdak krijgen, waarbij "logeren" het gebruik van de ruimte met beddengoed betekent. Onder de bepalingen voor openbare moraal mag een logeesbedrijf zijn ruimtes niet uitrusten met spiegels, beddengoed of inrichtingen die seksuele nieuwsgierigheid kunnen opwekken, en mag het aan de buitenkant van het gebouw geen reclame tonen met rusttarieven of soortgelijk. Deze laatste regel is de reden waarom de prijzen op een paneel in de hal staan in plaats van op een bord aan de straat: de discretie is een wettelijke verplichting net zozeer als een beleefdheid.

De tweede is de Fūeihō, de wet die bedrijven regelt die de openbare moraal beïnvloeden. Deze definieert een categorie van "liefdeshotel enz. bedrijf" dat op basis van melding werkt, en het brengt locatiebeperkingen met zich mee — er zijn zones waar zulk een bedrijf helemaal niet mag worden gevestigd — plus een reeks verboden praktijken.

De wet definieert ook een aparte motelbusiness (モーテル営業): een logiesfaciliteit waar individuele kamers elk met hun eigen autogarage zijn verbonden, gebruikt door gasten die als stel voor een verblijf of pauze arriveren. Als u zich hebt afgevraagd waarom sommige wegrestaurants een gordijn-garage per kamer hebben, is dit een wettelijke categorie, geen gril.

Hier is het gedeelte dat zelden in reisgidsen voorkomt. Omdat de Fūeihō een bepaalde categorie regelt, vallen instellingen die niet aan die definitie voldoen — aangeduid in Japanse beleidsdocumenten als ruiji rabu hoteru (類似ラブホテル), lookalike-liefdeshotels — buiten de locatiebeperkingen en verboden die op het echte artikel van toepassing zijn, terwijl ze op vrijwel dezelfde manier werken.

Dit was geen onduidelijk probleem. De Nationale Politieagentschap nam het op via haar studiegroep voor openbare moraal, en publiceerde in mei 2010 een regelgevingsevaluatie over de uitbreiding van wat als een liefdeshotel-onderneming telt. Het praktische gevolg voor een bezoeker is klein maar de moeite waard om te weten: twee plaatsen die van buiten identiek lijken, vallen mogelijk niet onder dezelfde regels.

Zeer weinig, en het is beter dat toe te geven dan het anders voor te stellen. We hebben 22 Japanse vermeldingen, geconcentreerd in Tokyo en Sapporo, en precies één daarvan is een love hotel. Onze love-hotel-categorie als geheel omvat 27 locaties en is grotendeels Europees — de per-uur-kamer is niet zozeer een Japanse uitvinding als wel een Japanse perfectie ervan, en Duitsland, Spanje en de Benelux hebben er volop. Er staat niets vermeld voor Osaka.

Hetzelfde per-uur format verschijnt wereldwijd onder verschillende namen en met veel minder styling — we behandelen dat in onze gids voor short-time hotels. Regels voor volwassenenlocaties verschillen per land; onze legal status hub beschrijft de situatie per bestemming.